Een vreemd feestje

9789025757922_fcovr_1

Job is bijna jarig en zijn ouders zijn al weken bezig met het regelen van zijn feestje. Dan krijgen ze bericht dat ze een reis naar Egypte hebben gewonnen. Ze zijn van plan om de opa’s en oma’s van Job te vragen om in die weken op te passen, maar bedenken dan dat ze Jobs verjaardag missen als ze gaan. Jobs vader wil de reis afzeggen. ‘De verjaardag van mijn zoon is belangrijker […].’ Job probeert zijn ouders ervan te overtuigen dat ze echt moeten gaan; hij verheugt zich op een ‘gewoon’ feestje met zijn opa’s en oma’s, met spelletjes en pannenkoeken in plaats van grote cadeaus en bijzondere uitjes. Dat lukt. Jobs ouders vertrekken en de oma’s en opa’s organiseren een feestje, op hun eigen manier, dat uiteindelijk een stuk spannender wordt dan ze gepland hadden.

De volwassenen die in dit boek voorkomen hebben een wat andere rolverdeling dan gebruikelijk.

De ouders van Job
De ouders van Job werken allebei. ‘We kunnen toch wel weg, hoop ik? Ik heb nog twintig vrije dagen, en jij?’, vraagt vader aan moeder. Ze zijn ook allebei erg betrokken bij Job en zijn feestje. De vader is meer dan de moeder bezig met regelen; hij vraagt Job meerdere keren wat voor cadeau hij wil hebben en wat hij wil doen met zijn feestje en geeft allerlei opties. Uiteindelijk bestelt hij kaartjes bij de Efteling. Als blijkt dat ze Jobs verjaardag missen als ze naar Egypte gaan, wil hij de reis afzeggen. Zijn vrouw probeert hem ervan te overtuigen wel te gaan en stelt alternatieven voor, zoals eerder terugvliegen.

Als ze uiteindelijk toch gaan, is de vader zenuwachtig (komt de taxi wel op tijd), terwijl de moeder kalm is en hem gerust stelt. In veel boeken zijn moeders juist zenuwachtig en in paniek, terwijl vaders hen gerust stellen.

De oma’s en opa’sScan 36
De oma’s en opa’s verdelen heel veel taken. Ze dekken allemaal de tafel, koken om de beurt (de twee opa’s doen steeds alles samen en de twee oma’s ook, ze slapen zelfs bij elkaar in de kamer), versieren het huis en zingen voor Job. De opa’s bakken pannenkoeken en maken bedden op, de oma’s breien sokken.

In de communicatie tussen de opa’s en oma’s zitten wel wat stereotypen. De opa’s maken grapjScan 35es en verzinnen dingen, terwijl de oma’s veel serieuzer zijn. Zij wijzen de opa’s vaak terecht (‘zo kan ie wel weer’) en geven hen opdrachten, die de opa’s (soms bang, maar vaak niet goed), uitvoeren. Ze wijken van het plan af; ze staan bijvoorbeeld op van hun plek of eten stiekem delen van de traktatie op, waardoor er problemen ontstaan.

De opa’s gaan een paar keer naar het café en als ze het hebben over wat ze met een geldbedrag kunnen doen, noemen ze hengels en voetbalwedstrijden. De oma’s maken geen plannen met het geld; zij zeggen (boos) dat het geld van Jobs ouders is. De opa’s lijken wat ‘kinderlijker’ en onverantwoordelijker dan de oma’s, net als vaak het geval is met vaders in kinderboeken in vergelijking met moeders.

Maar als papa belt vanuit Egypte, geeft hij de oma’s en opa’s nogal stereotype opdrachten waar ze tegen protesteren. Weten de oma’s wel hoe de wasmachine werkt, en weten de opa’s wel waar ze het vuil moeten zetten? ‘”Alsof wij dat niet weten” schampert andere opa’ (over de wasmachine). Ook de opmerking van Job dat papa altijd iedereen thuis brengt na een feestje, en de reactie van de opa’s dat ze toch geen taxichauffeurs zijn, leidt tot protest, ditmaal van de oma’s. ‘Alsof wij niet kunnen rijden’.

Scan 32Uiteindelijk zijn het de oma’s die de kinderen redden; eentje klimt op de ladder en helpt de kinderen op de andere ladder, terwijl de andere de ladder vasthoudt. De opa’s zijn intussen, in opdracht van de oma’s, met de beheerder aan het praten om hem af te leiden. Daarna duiken ze het café in voor een borrel. De oma’s zeggen na afloop van het avontuur dat de opa’s allebei even gek zijn, maar wel lief. Vervolgens maken ze zelf ruzie over wie er in het piratenbed mag. Ze zijn dus zelf toch ook wel een beetje ‘gek’. Ze kunnen ook wel liegen (als dat nodig is), zo blijkt, bijvoorbeeld tegen de beheerder of tegen Jobs ouders.

De kinderen
Op Jobs feestje zijn vier kinderen. Tara, een snel en initiatiefrijk meisje dat niet bang is, overal op af gaat, een race wint en het grappig vindt de anderen te laten schrikken; Manon, Scan 38die snel bang is, vaak zegt dat ze iets niet mag en een paar keer huilt, maar die uiteindelijk ook dingen durft; Tim en Joerie, die niet een heel duidelijk karakter hebben. Ze doen mee, nemen soms initiatief, hebben soms ideeën, en zijn soms ook bang. Joerie durft niet op de ladder te klimmen en moet door oma gehaald worden.

Job wil graag verrast worden, maar niet te veel. Hij is enthousiast en neemt initiatief, maar is ook bang op de begraafplaats. Als opa ‘een stom grapje’ maakt, is hij boos en moet hij bijna huilen.

Andere volwassenen
Andere volwassenen zijn de moeders van Tara en Manon, die qua karakter op hun dochters lijken, de vader van Joerie en de beheerder van de begraafplaats. De moeder van Tara werkt (‘en nu heeft ze een andere baan’). Bij de moeder van Manon en de vader van Joerie wordt niet over werk gesproken. De ouders spelen ook maar een kleine rol. De moeder van Tara is enthousiast en overal voor in en ze eet snel en veel pannenkoeken. De moeder van Manon neemt geen pannenkoek en is bezorgder en minder in voor verrassingen. De vader van Joerie vraagt een paar keer naar de kinderen maar lijkt niet heel bezorgd. Hij eet een paar pannenkoeken. De beheerder van de begraafplaats is ‘knorrig’.

Rolpatronen: een overzicht
Al met al helemaal geen slechte ‘score’: moeder en vader zijn beiden erg betrokken bij hun zoon en hebben allebei een baan; vader regelt het verjaardagsfeestje; moeder van een vriendin heeft een baan en houdt van pannenkoeken; opa’s en oma’s doen beiden het huishouden; oma’s redden de kinderen; een meisje is initiatiefrijk, eigenwijs, heeft ideeën en is niet bang, een andere is banger en afwachtender; drie jongens nemen initiatief en hebben ideeën, maar zijn soms ook bang. Een jongen durft niet op een ladder te klimmen.

Heel wat anders dan het ‘klassieke’ boek met de heldhaftige jongens, bange meisjes, passieve of verzorgende (of afwezige) moeders en werkende vaders. En ook een leuk en spannend boek, vond ik.


Een vreemd feestje. Bette Westera (tekst) en Alex de Wolf (illustraties). Gottmer, 2014. Isbn 9789025757922

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s